1

Het magische ondergoed van de Mormonen

Posted by David on 19/10/2014 in Geloof |

Nog zo’n vraag die me af en toe wel eens gesteld wordt, is over ons “magisch ondergoed”. Wie googlet op “mormonen” komt dit wel eens tegen en dit prikkelt altijd enorm de nieuwsgierigheid. Zeker als men merkt dat de meeste Mormonen terughoudend zijn om hierover te praten. Een vaak gehoorde uitleg is “dit is heilig voor ons, daarom praten we er weinig over” of nog mooier in het Engels “This is sacred, but not a secret”.

 

Net daarom vind ik het super dat de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen nu een video heeft online gezet die de puntjes op de i zet. Het is niet geheimzinnig, maar we vragen gewoon dat er met respect wordt over gesproken. Ieder geloof heeft zijn symbolen. Pastoors dragen kazuifels, nonnen dragen habijten, boeddistische monniken hun safraangewaden, Joden hun keppeltje… Religie en symbolen zijn onlosmakend met mekaar verbonden.

Mormonen dragen hun symbolen dicht op het lichaam, onzichtbaar voor de buitenwereld. Als teken van een intieme en innige band met God.

 

Magisch is het zeker ook niet. Wij geloven dat het dragen van deze gewaden ons beschermt tegen onheil, omdat ze symbool zijn van onze getrouwheid aan de verbonden die we gesloten hebben met Hemelse Vader en we in ruil bescherming genieten. Geloof kan bergen verzetten en bijgevolg zijn er mensen die misschien te ver door slaan in het alledaagse en gaan zeggen dat het ondergoed effectief op magische wijze hen beschermt tegen ziekte en ongevallen.

Ik zelf geloof dat het een symbool is en niet het gewaad zelf bescherming brengt, maar wel ons geloof en getrouwheid die ons kan beschermen, indien nodig letterlijk zelf. Is dat gek? Iedereen zal zeggen dat wie ongeschonden uit een verschrikkelijk ongeval komt, een goede engelbewaarder heeft. Die engelbewaarder is even magisch als onze gewaden.

 

En als we dan toch over onze religieuze symbolen praten: dit filmpje toont ook de gewaden die we dragen in onze tempels. Zijn ze raar? Niet meer of minder dan de tiara’s en kazuifels die de paus draagt, bij wijze van spreken.

Ze zijn een symbool, gebaseerd op de symbolen die we in de Bijbel vinden. Onze kerk is een herstelde kerk, dus keren we terug naar de symbolen die God zelf heeft geopenbaard vanouds. En omdat we ze niet zichtbaar dragen in de buitenwereld, worden ze als raar beschouwd.

 

Dus als je nog eens met Mormonen praat over hun gewaden, noem ze niet spottend ons magisch ondergoed. We geven graag respect aan ieders mening en we genieten er zelf van als iemand evenveel respect voor ons erfgoed toont door de juiste benaming te gebruiken: onze tempelkleden en het kleed van het heilig priesterschap. Respect komt door begrip en daarom ben ik blij dat we dit eens gewoon kunnen meegeven en dit filmpje tonen.

 

Tags: , , ,

0

Algemene conferentie

Posted by David on 13/10/2014 in Geloof |

Vorig weekeinde hadden we (lees: wij, Mormonen) onze halfjaarlijkse conferentie. Dat is altijd een zalig weekeinde en ik twitterde er dan ook over. Kort daarna kreeg ik volgende interessante vragen:

 

Omdat 140 tekens echt niet lang is om goede antwoorden te geven, bij deze wat uitleg.

 

Al sinds het begin van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, komen de leden twee keer per jaar samen. Minstens twee keer want in de begindagen was bijna iedere bijeenkomst een algemene conferentie: er waren immers nog niet zo veel leden.

 

Maar goed, nu is het dus twee keer per jaar, telkens het eerste weekeinde van april en oktober. Een algemene conferentie is telkens op zaterdag en zondag. Op zaterdag zijn er twee algemene sessies (voor iedereen) en één voor het priesterschap (maw de mannen alleen). De week voorzien is het trouwens een aparte conferentie voor de vrouwen. Op zondag zijn er dan weer twee sessies.

Iedere sessie duurt ongeveer twee uren en omvat voor het grootste deel toespraken door de algemene autoriteiten van onze kerk, afgewisseld met het zingen van lofzangen.

 

LDS conference centerDeze algemene conferentie gaat door in de Mormoonse hoofdstad – Salt Lake City – in het speciaal daarvoor gebouwde Conference Center. Daar kunnen ruwweg 21.000 mensen ter plaatse de conferentie volgen. De plaatsen daar zijn gegeerd en je kan enkel binnen als je tickets te pakken hebt gekregen (die weliswaar gratis zijn, maar die je via geijkte kanalen moet aanvragen).

 

LDS Mormon general conference infographicMaar tegelijk volgen miljoenen leden wereldwijd de uitzendingen. In de VS alleen al zijn er meer dan een half miljoen leden die via TV live mee volgen. In de rest van de wereld kijkt men voornamelijk ofwel van thuis via het internet ofwel komt men samen in een kerkgebouw waar er satellietontvangst is.

Op de infographic (klik voor een grotere versie) kan je wat interessante cijfers vinden over de oktover conferentie van 2013.

 

Leden worden ook aangespoord om de teksten goed te bestuderen. Enige tijd na de conferentie zijn de teksten in een honderdtal talen beschikbaar. Veel leden lezen de toespraken meerdere keren. Ik zelf download de toespraken op mijn iphone en luister in de auto vaak meerdere keren gedurende de zes maanden tussen iedere conferentie.

 

Waarover gaan de toespraken?

 

Dat kan over vanalles gaan. Vaak zijn er bepaalde rode draden te vinden in de toespraken. Zo ontdek je vaak een centraal thema waar onze leiders ons willen voor waarschuwen. Zo is het in het verleden al gegaan over pornografie, over zedelijkheid, over naastenliefde, over zendingswerk, … Deze keer was er een opvallende rode draad over het belang om naar onze profeet te luisteren, om leiding te krijgen in deze woelige tijden. Dankzij levende profeten kan God ons advies geven dat vandaag van toepassing is.

 

Nieuwsgierig? De toespraken blijven jarenlang online staan. Je kan ze bekijken, beluisteren, lezen, … Ze staan voor het grote publiek beschikbaar op http://gc.lds.org.

 

Lokale conferenties

 

Om ook op de andere vraag te antwoorden: ja, er zijn ook lokale conferenties. Om alles een beetje te duiden, even wat uitleg over onze geografische structuur – in een notendop.

In de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen noemt de lokale unit een gemeente of wijk (afhankelijk van de grootte). Je woonplaatst bepaalt bij welke unit je hoort. Mijn gezin is lid van de gemeente Gent. In werkelijkheid omvat die gemeente bijna gans Oost-Vlaanderen, met uitzondering van de regio rond Sint-Niklaas waar meer Mormonen wonen en er dus een aparte wijk is.

Een aantal units samen vormen samen een ring. De gemeente Gent behoort tot de ring Antwerpen. Deze omvat het zuidelijk deel van Nederland en gans Vlaanderen.

 

Twee keer per jaar, nooit lang na de algemene conferentie, is er ook een ringconferentie. Deze volgt een gelijkaardig stramien. Op zaterdag komen eerst de broeders samen die een leidinggevende taak hebben. Deze sessie wordt gevolgd door een sessie die voor iedereen vanaf twaalf jaar open staat.

Op zondag is er dan gewoonlijk 1 sessie waar alle leden verwacht worden. Traditioneel komen er meer leden op zondag dan op zaterdag, hoewel de meeste leden zullen zeggen dat ze inhoudelijk de zaterdagsessies aangenamer en leerrijker vinden.

 

En dan heeft iedere unit ook één keer per jaar een unitconferentie. Die vervangt dan de zondagse diensten in het lokale kerkgebouw. De sprekers zijn dan meestal de leidinggevenden op ringniveau die toespraken houden over lokale bezorgdheden.

 

De ringconferentie en lokale conferenties worden niet opgenomen en zijn achteraf niet raadpleegbaar, maar ze zijn niet geheim. Zoals onze zondagsdiensten, is iedereen welkom op onze bijeenkomsten om mee te luisteren en te volgen. Vaak zijn er bezoekers die meer willen weten van onze kerk of die overwegen om zich te laten dopen.

 

Nog vragen? Laat maar weten…

 

 

Tags: , ,

0

Mormonen in vuur en vlam

Posted by David on 11/10/2014 in Ideeën |

Om wat mormonees onmiddellijk te vertalen: het priesterschap is de broeders samen van één unit, in ons geval dus alle broeders van de gemeente Gent. Als broeders onderling proberen we een goede band te creëren om op mekaar te kunnen rekenen wanneer nodig. We vergaderen iedere zondagmorgen waarbij we nagaan wie hulp nodig heeft en waar we kunnen helpen.

 

Een aantal keren per jaar organiseren we een activiteit. Als quorum president ben ik daar momenteel verantwoordelijk voor. Het is mijn bedoeling om de activiteiten niet alleen puur lol te maken, maar ook inhoudelijk iets mee te geven. Daarom dat we deze keer vanuit ons presidium het idee hadden om iets te doen rond brandveiligheid.

 

Geert Vermeulen geeft brandpreventielesBroeder Vermeulen is op zijn bedrijf opgeleid als brandverantwoordelijke en was dus de geknipte persoon om ons 2,5 uur uitleg te geven hoe een brand zich ontwikkelt, welke soorten brandblussers er zijn, hoe je moet evacueren en zorg dragen voor personen in problemen en vooral hoe we thuis moeten omgaan met preventie en actie wanneer het misloopt.

 

De les was top en heeft me onmiddellijk doen inzien dat ik met enkele simpele ingrepen het thuis veel veiliger kan maken. Ik heb vooral geleerd dat ik beter een iets duurdere schuimblusapparaat in huis haal in plaats van een goedkope poederblusser om te vermijden dat alle elektronica de geest geeft na een paar weken (en niet gedekt wordt door de verzekering), dat rookmelders gewoon in het midden van het plafond moeten hangen en dat ééntje zeker niet genoeg is in huis en dat een branddeken gewoon standaard moet thuishoren in de keuken.

 

Ik ben echt opgetogen over deze activiteit: het was leuk om samen eens ongedwongen te kunnen praten, maar tegelijk waardevolle zaken te leren. Het moet niet altijd alleen over Hemelse Vader gaan om nuttig te zijn… Bedankt broeder Vermeulen voor de degelijke voorbereiding en schitterende les.

 

 

Tags: , ,

0

Drie mirakels op een rij

Posted by David on 03/10/2014 in Familie, Getuigenis |

Het zijn de afgelopen weken niet altijd de makkelijkste tijden geweest. Het begon al enkele weken geleden terwijl we op vakantie waren in Zweden. Laurens werd ziek en aangezien hij de week nadien geopereerd zou worden, wilden we geen risico nemen en kwamen we vroeger naar huis. Tevergeefs, want zijn verkoudheid bleek een longsteking en de operatie moest dus uitgesteld worden.

Op zich lijkt dat dus grote pech en het was niet leuk dat alle voorbereidingen in het water vielen, dat de ganse planning met school om zeep was, maar er zat ook een voordeel in. Door vroeger thuis te zijn, was ik op tijd om bij mijn grootmoeder te zijn. Zij is 82 jaar en zorgt elke dag voor mijn 84-jarige grootvader.  Hij is al enkele jaren blind sinds een ernstige hersenbloeding en hij heeft zowel de ziekte van Alzheimer als Parkinson. Hij is dus zwaar hulpbehoevend, maar mijn grootmoeder wil nog altijd zelf voor hem zorgen. Ze heeft beloofd “in goede en in slechte dagen” en ze vindt dat het haar plicht is voor hem te zorgen zolang ze kan. Ik bewonder haar hiervoor, ze is een goed voorbeeld voor mij.

Het is echter door die zorg dat ze in de problemen is gekomen. Ze moet dus veel trekken en sleuren, want mijn grootvader kan zelf niet meer uit bed komen. Een tijd geleden heeft ze een verkeerde beweging gemaakt en is met hem gevallen. Daarbij heeft ze schade opgelopen aan haar ruggegraat en natuurlijk door blijven sleuren en trekken, is dat niet beter geworden, integendeel. Een operatie drong zich dus op.

Voor haar operatie kon ik nog een fijn gesprek hebben met haar. Ik Ist dat mijn grootmoeder gelooft, op een manier die je nog vaak vindt bij mensen van die leeftijd die nog ten dele zijn opgevoegd door pastoors en nonnen die zowel de bijbel als een roede in de hand hadden. Een geloof zonder twijfel, maar ook zonder veel diepgang, meer een evidentie dan een bewuste keuze.

Ik merkte dat ze zenuwachtig was. Niet alleen voor de operatie, maar vooral voor haar herstel en de vraag of ze nog voor haar echtgenoot zou kunnen zorgen. Ik vertelde haar dat wij in de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen een verordening hadden waarbij iemand die het Melchizedeks priesterschap draagt, een zalving en zegen geeft aan iemand die ziek is.
Mijn grootmoeder vroeg of dat het zelfde was als de zalving van de stervenden in de katholieke kerk en dat ze nog niet aan het sterven was. Ik vertelde haar dat dat sacrament terugging op hetzelfde gebruik, maar dat Christus nooit gesteld had dat een zalving enkel aan stervenden mocht gegeven worden.

Ik vroeg haar ook of ze kon geloven dat ik dat priesterschap was verleend, in een ketting en rechte lijn die teruggaat tot bij Jezus Christus. Ze zei dat ze aan mijn geloof kon merken datbik er rotsvast in geloofde en dat ze daarom er ook kon in vertrouwen. Ik vroeg haar vervolgens of ze zulke zalving wou en tot mijn verrassing zei ze ja.
We zaten in haar veranda, met een aangename warmte van een najaarszon. Het was een speciaal moment. Ik gaf haar een zalving en een zegen waarbij ik zei dat ze geen pijn zou hebben en dat als ze voldoende echte rust nam, ze heel snel zou recupereren.

Mijn grootmoeder zei na de zegen dat ze het een heel speciaal moment vond. Ze voelde haar plots heel rustig. Ik vertelde haar dat dit de Heilige Geest was die tot haar getuigde dat wat ik gezegd had, niet van mij kwam maar inspiratie van hierboven was.

5u durende operatie en intensive care

Laurens op intensive careOver Laurens dan… Nadat de operatie in augustus werd uitgesteld, was hij einde september voldoende hersteld voor zijn operatie. Op zondag vertrokken was naar het ziekenhuis. Vlak voor zijn vertrek gaf ik hem ook een zalving en een zegen. Ik sprak de woorden uit dat hij in het begin pijn zou hebben, maar ik zegende zijn lichaam met de kracht om goed te reageren op de pijnstillers. Ik zegende hem ook met rust om voldoende kalm te blijven in het ziekenhuis.

De operatie begon maandagmorgen om 7u en zou een paar uur duren, maar pas na de middag kregen we het verlossend bericht dat hij op recovery was en dat we bij hem mochten gaan. Het was geen leuk beeld om hem daar zien te liggen met al die buisjes en machines. De eerste twee dagen heeft hij nog op intensive care moeten doorbrengen en kreeg hij constant morfine. Maar buiten een paar korte keren dat hij wakker was en zaagde om naar huis te gaan, heeft hij grotendeels geslapen en weinig over pijn geklaagd.

Na 4 dagen mocht hij zelfs al terug wat drinken en de dag nadien terug wat eten. Tijdens die week zijn er ups en downs: je krijgt goed nieuws over de vooruitgang, maar dan is er weer wat mis met het bloed, plots zie je de temperatuur omhoog gaan, … Als ouder ga je kapot daar in het ziekenhuis, want de chirurg had eerlijk gezegd dat er 10% kans was op complicaties en dat van die complicaties 10% dodelijk was. Je wil dus enkel maar goed nieuws horen en zo’n week is enorm slopend.

Maar Isabel, Laurens en ik hebben ons er door gesleept. Na exact een week mocht hij naar huis. Er was voor de operatie gezegd dat het herstel in het ziekenhuis zeker tien tot veertien dagen ging nodig hebben, dus dit was echt een wonder dat hij zo snel was opgeknapt. We waren er zelfs niet op voorbereid om al zo snel terug met ons ganse gezin thuis te zijn.

Jeff Hoeybergs schreef in een reactie op mijn Facebook dat als het goed gaat we de Heer danken en als het slecht gaat de dokters een proces aandoen. Zo zie ik het niet. Ik heb gebeden dat Hemelse Vader de chirurgen en verplegers zou zegenen, zodat zij al hun kunde in de beste omstandigheden naar boven konden halen. Ik ben de dokters enorm dankbaar voor hun kunde, maar ik erken ook dat dit een zegen in ons leven is dat we over zulke geneeskunde beschikken. En het feit dat Laurens beter dan verwacht herstelde, is niets minder dan een mirakel.

Een kleine baby gered

Terwijl ik in het ziekenhuis was, hoorde ik dat de vijf weken oude baby van een broeder in het ziekenhuis was opgenomen met een bacteriële hersenvliesontsteking. Omdat ik daar toch al zat, bood ik aan om langs te gaan en te helpen met een zalving, want deze broeder had daar nog niet zo veel ervaring mee. Toen ik naar de intensive care unit ging, wist ik dat ik terug in dezelfde kamer zou komen. Ik voelde het gewoon en het bleek zo te zijn. Dezelfde kamer waar Laurens had gelegen, was nu voor de kleine Gérard.

De vader gaf de zalving en ik sprak de zegen uit. Ik getuigde dat ik in diezelfde kamer eerder die week had gevoeld dat de Heilige Geest hielp met een goed herstel en dat dit opnieuw zou gebeuren.

De dag nadien kreeg ik telefoon dat de baby was wakker geworden en drie dagen later mocht hij van intensive care naar een gewone kamer.

Zalvingen helpen

Je zal mij nooit horen zeggen dat een zalving geneeskunde vervangt. God verwacht van ons dat we onze kennis gebruiken. Hij verwacht dat als we in een weide lopen met een stier achter ons, dat we harder lopen en bidden dat we genoeg kracht hebben en niet dat we op onze knieën gaan om te bidden dat die stier ons met rust laat. God verwacht van ons dat we handelen, niet dat we ons laten behandelen.

Maar een zalving kan wel kracht geven, kan er voor zorgen dat ons lichaam beter op medicijnen geneest en dat we de spirituele kracht hebben om sterker te zijn. Want ik geloof in “mind over body”: een gezonde geest is beter voor ons lichaam. Ik geloof dat we op die manier echt de kans hebben om via het priesterschap een beetje van Gods macht te gebruiken in ons leven. Wonderen zijn de wereld niet uit, wij moeten ze gewoon willen zien.

Tags: ,

0

Een bewogen week

Posted by David on 20/08/2014 in Familie |

Wat een week! Zo moeten er niet al te veel na mekaar komen.

Vorige week waren we nog op vakantie, toen bleek dat Laurens ziek werd. Omdat hij al twee dagen na mekaar koorts had, beslisten we om onze vakantie af te breken en terug te keren naar huis, zodat we nog voor de feestdag naar de huisarts konden gaan. Kwestie van rekening te houden met het feit dat hij een week later een ernstige darmoperatie zou ondergaan.

 

Het voordeel van vroeger naar huis te komen was dat ik wel de gelegenheid om mijn grootmoeder te gaan bezoeken in het ziekenhuis in Tienen na haar rugoperatie. Die had ze nodig na haar val met mijn grootvader, die Alzheimer én Parkinson heeft en twee jaar geleden na een beroerte blind en bedlegerig werd en dus zwaar hulpbehoevend is. Ook voor hem was het dus nodig om een opname te voorzien op de geriatrische dienst. Ik was er kapot van om hem daar zo te zien: eenzaam zonder mijn grootmoeder, niet goed wetend wat er allemaal gebeurde.

Ik voelde dat ik iets moest ondernemen, dat ik de taak had om te zorgen voor de mensen die vroeger zo voor mij hebben gezorgd. Maar ik wist echt niet wat ik kon doen. Tot ik in gebed ging en me daardoor rustiger voelde. Daardoor kreeg ik de ingeving (noem het maar een influistering van de Heilige Geest) om op immoweb op zoek te gaan naar een huis voor hen in onze buurt.

Het eerste huis dat ik vond, was meteen een hit. Een huis dat groot genoeg is om een deel van de gelijkvloers als studio om te bouwen zodat het huis eigenlijk een kangoeroewoning wordt. Mijn grootmoeder vond het meteen ook een goed idee. Dus deze week ben ik ook nog bezig met uit te zoeken hoe ik de financiering kan rond krijgen, nagaan of de verbouwingen ook effectief nodig zijn, enz… Nog wat extra drukte.

 

Intussen moest ik op mijn werk ook zwaar door doen. Zes maand geleden hadden we immers een ervaren sales manager aangeworven die deze week begint, dus moet ik even én hem opleiden én tegelijk het dagelijkse werk doen. Nog wat extra drukte dus. Ongelukkige planning, maar toen ik de aanwerving plande, had ik geen idee dat deze week zowel grootouders als zoon in het ziekenhuis zouden zijn.

 

Intussen werd Laurens niet echt beter. Ik werd zelf al behoorlijk ongerust. Opnieuw koorts en veel hoesten. Niet echt indicaties dat de operatie zal kunnen doorgaan. Door de stress voelde ik me zondag ook niet echt kiplekker. Ik heb zelfs getwijfeld of ik naar de kerk zou gaan, maar ik ben blij dat ik mijn eigen advies “bij twijfel, altijd het voordeel geven aan de keuze om toch te gaan” gevolgd heb. Doordat ik van het avondmaal heb kunnen nemen en omdat ik een zegen heb gevraagd en gekregen, voelde ik nadien de rust en de kracht om door te gaan.

De rust vertelde me vooral dat alles wel op zijn pootjes zou terecht komen. Dat sommige dingen misschien anders zouden verlopen dan verwacht, maar dat ik het gewoon moest laten gebeuren.

 

Maar Laurens werd niet beter, zoals ik verwacht had. Dinsdag bleek zelfs dat hij een longontsteking had. De huisarts raadde aan om woensdag toch naar het ziekenhuis te gaan en daar de pediaters te laten beslissen wat er moest gebeuren.

Vandaag dus naar het ziekenhuis, maar vanmorgen ging ik nog eens in gebed om te vragen om de dingen in goede banen te begeleiden. Terwijl ik bij Laurens in het ziekenhuis was en hem daar zag liggen en hoorde hoesten, had ik zelf zoiets van “deze operatie kan beter niet doorgaan: een buikoperatie en dan zo moeten hoesten, dat gaat veel pijn doen”.

En zo is de dag inderdaad ook geëindigd: operatie afgelast en uitgesteld. Een nieuwe datum wordt pas vastgelegd nadat Laurens genezen is. Voor hem was het geen fijne dag: eerst al die voorbereidingen – waaronder een lavement – voor niks en dan de planning zo door mekaar zien geschud worden zonder definitief antwoord wanneer de operatie dan wel doorgaat… Het was zowel voor Laurens als Isabel effe moeilijk om dat een plaats te geven.

 

En toch voel ik er mij goed bij. Het is in de gegeven omstandigheden het beste wat er kon gebeuren. Het geeft me plots iets meer rust in wat anders enorm doldrukke dagen zouden geworden zijn. OK, het reshedulen van mijn agenda om aan te passen aan de nieuwe operatiedatum zal misschien nog puzzelen worden, maar nu zie ik dat gewoon als zorgen voor later.

Het komt allemaal in orde – dat gevoel krijg ik steeds opnieuw.

 

Tags: , ,

0

Mormonen in Vlaanderen – Getuigenis in Dag Allemaal

Posted by David on 22/07/2014 in Getuigenis |

Een tijdje terug werden we geïnterviewd door Dag Allemaal. Vandaag verscheen het artikel.

Zoals altijd staan er zaken in waarvan je denkt “allé kom…”, maar het is en blijft allemaal een boekske, op zoek naar sensatie. Ik denk dat ze teleurgesteld waren dat Mormonen gewone mensen zijn, geen weirdo’s en zeker geen polygamisten. Dus hebben ze er maar een paar titels en een kaderstuk bijgesleurd over polygamie.

Oh ja, er zijn 6000 leden in België (niet zoals verkeerdelijk gemeld 2000).

 

Dag Allemaal - Mormonen in Vlaanderen

 

Of in pdf-vorm.

Tags: , , ,

0

Mormoon: creationist of evolutionist?

Posted by David on 11/07/2014 in Geloof, Opinie |

Evolutie en creationismeEen vraag die ik als Mormoon wel eens voorgeschoteld krijg, is of ik geloof in de letterlijke creatie van de mens door God of in de evolutietheorie. Het antwoord is: beiden of misschien geen van de twee.

Het is mijn eeuwig stokpaardje dat religie en wetenschap geen tegengestelden zijn, maar twee verschillende kijkstandpunten op dezelfde waarheid, want er kan maar één waarheid zijn. Onze kerk promoot trouwens de zoektocht naar waarheid: zowel op spiritueel vlak als op wetenschappelijk vlak. Dit blijkt duidelijk uit Leer en Verbonden 130:19: “En als iemand in dit leven, door zijn ijver en gehoorzaamheid, meer kennis en intelligentie verkrijgt dan een ander, zal hij daar in die mate voordeel bij hebben in de toekomende wereld.” We worden dus heel duidelijk aangespoord te leren, te studeren en op zoek te gaan naar kennis, want die zullen we kunnen gebruiken in het hiernamaals.

Dit in het achterhoofd houdend, zal ik u meteen mijn persoonlijk antwoord op de vraag geven. Ik geloof dat God de schepper is van alles. Hij is de architect. Maar ik geloof ook wat de wetenschap onweerlegbaar bewezen heeft.

Lees verder…

Tags: , , , ,

0

Een nieuwe roeping

Posted by David on 06/07/2014 in Geloof |

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen heeft geen betaalde clerus zoals de meeste Vlamingen dat gewoon zijn van de katholieke kerk. Onze kerk werkt volledig dankzij haar leden die geroepen worden in diverse taken om samen een levende kerk te vormen. Iedereen steekt op zijn of haar manier de handen uit de mouwen.

Het is ook gebruikelijk dat je niet een eeuwigheid dezelfde taak uitoefent. Een roeping heeft een dubbele functie: enerzijds is het nodig om onze kerk te laten werken maar anderzijds geeft het je de kans om zelf bij te leren en anderen te dienen. Dus is het ook normaal dat je wanneer de tijd rijp is, een nieuwe roeping krijgt. Zo ook dus voor mij vandaag.

Lees verder…

Tags: ,

0

Geenszins in de Schriften

Posted by David on 02/07/2014 in Geloof |

Vandaag tijdens mijn schriftstudie ontdekt dat het woord “Geenszins” wel verschillende keren voorkomt in de Schriften. Heel vaak in de context “…gij zult geenszins het koninkrijk beërven…”. Welnu, dat vind ik persoonlijk een mooie belofte :-) .

 

De moeite om eens verder op zoek te gaan naar het aantal keren dat geenszins voor komt in alle Schriften:

  • 13 keren in Boek van Mormon
  • 6 keer in Leer en Verbonden
  • 3 keer in Parel van Grote Waarde
  • 11 keer in het Oude Testament (NBG vertaling)
  • 22 keer in het Nieuwe Testament (NBG vertaling)

In totaal dus 55 keren: best wel bijzonder.

 

Voor de volledigheid, de index:

Lees verder…

Tags: ,

0

Vragen stellen vormt geen probleem bij de Mormonen

Posted by David on 29/06/2014 in Geloof |

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is gesticht door een jongen van 14 jaar die de vraag stelde welke van alle kerken die actief waren in de VS de ware kerk was. Het Eerste Visioen en de herstelling van het evangelie zijn inmiddels geschiedenis in onze kerk.

 

Er wordt de laatste tijd nogal eens beweerd dat Mormonen niet kritisch mogen zijn, dat ze geen vragen mogen stellen. Dat zou op zich hypocriet zijn voor een kerk die gesticht is door een jongen die zich kritisch opstelde. Het zou ook niet kloppen met wat we iedereen die onze kerk wil leren kennen, aanraden: “Lees het Boek van Mormon en bidt tot God om te voelen of het waar is of niet”.

Ik kan nog veel voorbeelden geven hoe in onze kerk les wordt gegeven door veel vragen te stellen en door veel onderzoek te doen.

 

Af en toe gaan alle criticasters in overdrive. En geloof me, er zijn een pak mensen die het zichzelf tot dagtaak hebben gegeven om kritiek te geven op onze kerk. Deze overdrive gebeurt wanneer iemand geëxcommuniceerd wordt omwille van prediken tegen de doctrine van de kerk.

Dat wordt vaak vertaald dat men (lees: de leiders van de kerk) mensen met kritiek monddood wil maken of uit de groep stoten voor het stellen van vragen.

 

Deze kritiek klopt gewoon niet. Lees verder…

Tags: , ,

Copyright © 2009-2014 Geenszins All rights reserved.
This site is using the Mormon - Desk Mess Mirrored Child Child-Theme, v1.0.1, on top of
the Parent-Theme Desk Mess Mirrored, v2.2.4.1, from BuyNowShop.com.