Redelijk Gelovig: geloven in een seculiere wereld
De kerken lopen leeg, maar de vragen waarvoor mensen ooit naar de kerk gingen zijn gebleven: wat is een goed leven, hoe ga ik om met schuld, verlies en de dood, en wat mag ik hopen? Wetenschap verklaart hoe de wereld werkt, niet wat ik ermee moet doen. Die blijvende vragen kan je lezen als een menselijke uitvinding of als verwijzing naar een bron buiten onszelf. Ik kies voor het tweede, en leg uit waarom het antwoord van religie bij de vraag past, zonder te pretenderen dat ik het kan bewijzen.
Christelijk nationalisme is gevaarlijk, maar het antwoord is niet minder geloof in het publieke debat. De grens ligt tussen overtuigen en overheersen, en die grens geldt voor iedereen, ook voor mijn eigen kerk.
Op de boekvoorstelling van 'Redelijk gelovig' in Sint-Niklaas vond vrijzinnig humanist Jurgen Slembrouck dat mijn boek te weinig argumenten bevat om iemand te overtuigen. Hij heeft gelijk, en dat was ook nooit de bedoeling. Ik wilde niemand overtuigen van mijn geloof, wel van iets anders: dat geloven niet hetzelfde is als stoppen met nadenken. Over een debat met Rik Torfs en Slembrouck, een hek op een klif, en waarom mensen anders gaan kijken zonder dat ze gelovig hoeven te worden.
Een nieuw UGent-onderzoek toont dat religieuze én uitgesproken areligieuze sollicitanten minder kans maken op een jobgesprek — niet omdat ze slechter beoordeeld worden, maar omdat recruiters vrezen dat collega's en klanten liever niet met hen samenwerken. Als ondernemer en bisschop herken ik dat patroon uit eigen ervaring, en pleit ik ervoor om religie eindelijk even ernstig te nemen als andere discriminatiegronden.
Mijn boek 'Redelijk gelovig' is er. De kernvraag: kan je vandaag nog redelijk in God geloven? Ik denk het wel — niet ondanks nadenken, maar dankzij nadenken, twijfel en een stapeling van aanwijzingen die op zich niets bewijzen, maar samen wel richting geven.
'Ik geloof wel in iets' klinkt onschuldig, maar is vooral comfortabel — een vaag universum stelt geen eisen, een persoonlijke God wel. We verwarren in Vlaanderen bovendien vaak 'wil ik nog iets met de kerk te maken hebben' met 'bestaat God', terwijl dat twee andere vragen zijn. 'Iets' is een prima beginpunt, zolang het geen eindpunt wordt waarachter je je verstopt om nooit door te vragen.
Kritiek op onze kerk verbaast me niet, en mag er ook zijn: keuzevrijheid werkt alleen als je ook de keuzes verdraagt die je zelf liever niet ziet. De grens ligt niet bij scherpte, maar bij wraak en moedwillige schade, zoals het Mormon Stories-verhaal laat zien. Als bisschop is mijn taak niet winnen of overtuigen, maar luisteren, want alleen zo komen mensen dichter bij Christus.
De Belgische waarschuwing op alcoholreclame verliest het woord 'misbruik', waarmee de overheid erkent dat er geen veilige ondergrens voor alcohol bestaat. Bijna tweehonderd jaar geleden ging het Woord van Wijsheid uit 1833 al verder dan de toenmalige matigheidsbewegingen door volledige onthouding te vragen. Dat maakt die openbaring geen medisch handboek, maar toont wel hoe een leefregel achteraf opvallend actueel kan blijken. Het leert ons vertrouwen te hebben in raad waarvan we de volledige...
Waarom 'ik zie je terug' voor mij niet de eigenlijke troost is bij het verlies van iemand die ik liefheb — en wat wel.
Keuzevrijheid heeft echte alternatieven en oppositie nodig. Maar daaruit volgt niet dat Satan noodzakelijk was voor Gods plan. Satan had zélf al keuzevrijheid nodig om Satan te kúnnen worden. Onze keuzevrijheid komt dus niet van hem. Ze komt voort uit God.
Keert Gen Z massaal terug naar de kerk? De cijfers tonen van niet, maar er is wél iets anders aan de hand. Er is geen sprake van een massa-revival, maar van een herinterpretatie: de groep gelovige jongeren is kleiner, maar beleeft het geloof veel bewuster, individueler en zichtbaarder in de maatschappij. Dat maakt geloof stap voor stap weer een normaal onderwerp in het publieke gesprek.
Wetenschap zoekt feiten, geloof zoekt betekenis — maar ze kijken naar dezelfde werkelijkheid. Een oprechte zoektocht naar waarheid hoeft eerlijke vragen of een tweede experiment nooit te schromen. Want of het nu om een laboratorium of om een gebed gaat: de echte antwoorden vind je pas als je zelf op onderzoek uitgaat.
We bidden meestal dat onze omstandigheden veranderen — zoals een file die moet oplossen. Maar wat als we niet bidden om verandering om ons heen, maar om verandering in ons?
Iedereen is welkom bij Jezus, precies zoals hij is. Wie Hem volgt, wordt tegelijk uitgenodigd om verder te groeien. De vraag is daarom niet of je al ‘klaar’ bent, maar of je bereid bent om samen met Christus op weg te gaan. En wie al onderweg is, loopt best mee als trainingsmaatje, niet als toeschouwer.
Mensen gaan zelden om één reden weg. Vier patronen, plus een vijfde dichter bij huis: een onhandig woord dat nooit rechtgezet werd. Luisteren, begrijpen zonder akkoord te gaan, en hardop benoemen wat we verzwijgen, helpen meer dan beleid. Weggaan blijft meestal een eigen keuze — de onze is: nooit de reden zijn, wél de liefde die blijft.
Je hebt geen geloof nodig om een goed of gelukkig mens te zijn. Maar voor mij voegt geloof wel een extra dimensie toe: het geeft een helder kader om keuzes te maken, helpt om zelf betekenis te geven aan tegenslag, en biedt het perspectief dat dit leven een hoofdstuk is in een groter, doorlopend verhaal.
Een onbeantwoord gebed om genezing of verlossing betekent geen gebrek aan geloof of goddelijke onwil. Het echte mirakel is vaak niet dat een probleem of fysieke pijn verdwijnt, maar dat je de kracht en het inzicht krijgt om erin te blijven staan en verder te gaan. Geboden en tegenslagen zijn er niet om ons uit te filteren, maar om ons te vormen en te gidsen naar wie we kunnen worden.
Alleen voelen en alleen zijn zijn twee verschillende dingen. God voelbaar aanwezig laten zijn zou geloof betekenisloos maken; het is net in de moeilijke momenten dat je keuze om Hem te blijven zoeken ertoe doet.
Geen drie-eenheid maar drie personen, geen erfzonde maar eigen verantwoordelijkheid, geen huwelijk tot de dood maar een gezin voor eeuwig. Tien punten waarop de kerk van Jezus Christus wezenlijk verschilt van de katholieke kerk.
Wie kiest voor 'zij thuis, hij de zaak', krijgt tegenwoordig al snel het label 'tradwife' opgeplakt - met de ondertoon dat onze kerk daar wel iets mee te maken zal hebben. Dit stuk zoekt uit wat daarvan klopt: onderzoek naar gelukkige gelovige vrouwen, wat geloof met mannen doet, en de rol van vaders in geloofsoverdracht - inclusief de vraag of dit geen placebo is. Geen pleidooi voor één model, wel het bewijs dat gelijkwaardig iets anders is dan gelijk.
Redelijk Gelovig: geloven in een seculiere wereld
GESIGNEERD EN GRATIS VERZENDING